یادداشت

راز جــاودانگی یک مسجد

۰

اگر کسی نام و آوازه مسجد جوادالائمه(ع) و بازتاب هنری و فرهنگی آن را در تاریخ معاصر ایران شنیده باشد و پا به فضای کوچک آن بگذارد، این پرسش در ذهن‌اش تداعی شود که براستی ریشه این شهرت و اثربخشی چیست؟

بی‌شک، آنان که از کودکی در این مسجد رشد کرده‌اند و نفس کشیده‌اند، دلایل آن را در حضور پررنگ عقلانیت همراه با دیانت و اخلاص، توجه خاص به قابلیت‌های هنر و ادبیات و سیطره فرهنگ نسبت به سایر مؤلفه‌ها همچون سیاست، اقتصاد و… در برنامه‌ریزی‌های فرهنگی مسجد، ایجاد فضای آزاداندیشی توأم با تعبد دینی و باورمندی انقلابی و اصالت دینی، احترام متقابل به سلایق و برداشت‌های متفاوت نسبت به پدیده‌های اجتماعی و سیاسی و… می‌دانند.

حضور افراد بااخلاص در بنیانگذاری مسجد و نقش بی‌بدیل حجت‌الاسلام مطلبی، پیش‌نماز محبوب و فقید آن، نقش مؤثر جوانان خوش‌فکر و مسلمان و انقلابی و دوراندیش و خلاق همچون هادی علی‌اکبری، زنده‌یاد امیرحسین فردی، زنده‌یاد فرج‌اله سلحشور و…، تأثیر عنصر کتابخانه و تقویت روحیه مطالعه و پژوهش و کارگروهی، شناخت نیازهای روان‌شناختی و جامعه‌شناختی و زیبایی‌شناختی مخاطبان کتابخانه مسجد، عدم سیاست‌زدگی و جناح بندی‌های بیمارگونه در مناسبات انسانی، نقش‌آفرینی عواطف انسانی با ریشه‌های دینی در تار و پود مسجد و نگاه مهربانانه به آدم‌ها و نگرش‌ عالمانه به پدیده‌ها و… همه و همه در شکل‌گیری و روند تحولات تاریخی این مسجد ملموس بوده است. هنر با همه جلوه‌های شکوهمندش ـ چه پیش از انقلاب و چه پس از انقلاب ـ بویژه در دهه‌های پنجاه و شصت، حضور پررنگ داشته است.

پرورش چهره‌های تأثیرگذار در ساحت‌های فرهنگی و هنری و علمی، همچون سینما، ادبیات، تئاتر، روزنامه‌نگاری، گرافیک، حقوق، فیزیک هسته‌ای، مجسمه‌سازی، سیاست، مدیریت فرهنگی و… در این مسجد، آن را به یک پدیده کم‌نظیر در رخدادهای فرهنگی معاصر ایران تبدیل کرده است و تأمل بیش از پیش، جامعه‌شناسان و پژوهشگران فرهنگی و علمی را می‌طلبد.

ارسال پاسخ

ایمیل شما نمایش داده نمی‌شود. موارد مورد نیاز علامتگذاری شده است *